Zespół kanału nadgarstka – CTS

Jeśli odczuwasz osłabienie czucia palców, ich drętwienie lub mrowienie, bóle okolicy nadgarstka to może byćto
zespół kanału nadgarstka.
Jest to schorzenie z grupy neuropatii uciskowych, najczęstsze z tego kręgu. Schorzenie
polega na długotrwałym ucisku na nerw pośrodkowy, którego efektem są objawy neurologiczne jak
drętwienie, osłabienie czucia palców, osłabienie siły mięśniowej, obniżone czucie bólu, zaniki mięśniowe kłębu kciuka, ogólne pogorszenie sprawności ręki.
Dolegliwość może być łączona z wykonywaniem pracy fizycznej, manualnej. Często pojawia się u pracowników biurowych (pisanie na klawiaturze).

Typowe objawy to drętwienie i ból dłoniowej strony palców I do III, rzadziej do IV. Pacjent często zgłasza, że przedmioty trzymane w ręce zajętej schorzeniem wypadają z niej z powodu „braku siły”.
Pacjenci zgłaszający się po raz pierwszy do lekarza zgłaszają drętwienie wszystkich palców, ale podczas
wywiadu i po zaleceniu obserwacji pacjent zauważa, że faktycznie objawy obejmują palce I do IV, tylko po
stronie dłoniowej. Istnieją wyjątki od tej reguły i objawy mogą dotyczyć wszystkich palców (wariant
anatomiczny połączeń nerwów obwodowych). Objawy pojawiają się często w nocy lub nad ranem, w początkowej fazie drętwienie jest niestałe, w późniejszych fazach choroby objawy mogą nawet wybudzić chorego ze snu. W zaawansowanej fazie choroby objawy są stałe oraz pojawia się ból po dłoniowej stronie nadgarstka. Chory ma problem z utrzymaniem niewielkich przedmiotów w palcach, ruchy przestają być precyzyjne. W końcowej fazie dochodzi do zaników mięśniowych kłębu kciuka. Jeśli zaobserwujemy u siebie podobne symptomy powinniśmy zgłosić się na konsultację do lekarza.

Na tę przypadłość narażone są głównie dojrzałe kobiety. Czynnikami ryzyka są jak wcześniej wspomniałem praca manualna, praca fizyczna, praca odbywająca się ze stałym naciskiem na dłoniową stronę nadgarstka (pisanie na klawiaturze komputera), podeszły wiek, ciąża, niedoczynność tarczycy, reumatoidalne zapalenie stawów, nikotynizm.


Diagnoza i leczenie
Objawów zespołu cieśni nadgarstka z pewnością nie należy lekceważyć, ponieważ zaniedbania może
doprowadzić do nieodwracalnych zmian strukturalnych w nerwie pośrodkowym. Ortopeda po badaniu
klinicznym zazwyczaj zleca badanie EMG – elektromiografię, czyli badanie oceniające jakość przewodnictwa
nerwów obwodowych. Pozwala ono na określenie lokalizacji ucisku na dany nerw. Inne badanie dodatkowe to
USG nadgarstka. Jednak jest ono mniej czułe, więc rzadziej się je wykonuje.
W początkowej fazie możemy zastosować leczenie nieoperacyjne – leki przeciwbólowe, przeciwobrzękowe,
neuroprotekcyjne w postaci doustnej lub domięśniowej (iniekcje), sterydy podawane miejscowo czyli w iniekcji
do kanału nadgarstka (obecnie coraz rzadziej). Ortezy nadgarstka pozwalają na krótkie ustąpienie
dolegliwości, wymagają stałego noszenia ortezy. Leczenie nieoperacyjne stanowi w zasadzie tylko wstęp do
koniecznego leczenia operacyjnego, więc w praktyce pierwsza wizyta u ortopedy to już skierowanie na EMG.
Po potwierdzeniu w EMG rozpoznania chory ma już kwalifikację do operacji, która daje dobre wyniki leczenia o ile
odpowiednim czasie jest przeprowadzona. Schorzenie jest uleczalne i ręka powraca do sprawności ale
wszystko zależy od tego kiedy pacjent będzie operowany (czas trwania dolegliwości wcześniej, stopień
uszkodzenia nerwu). Jeśli pacjent będzie długo zwlekał z diagnostyką i leczeniem to sama operacja
wyeliminuje jedynie część dolegliwości.